Hotel Peruskenea

De oprijlaan was wat stijl en we hadden een aanhangkarretje mee. Dat lukte niet en zijn we uiteindelijk gelukkig wel omhoog gesleept door alle goede samenwerking! Maar over het verblijf zelf, niets dan goeds

Het weer. Maar dat kon de accommodatie niet verhelpen

Te oudbollig en niet echt schoon.

Altijd al eens authentiek en verrassend willen logeren in Navarra, tegen de Baskische grens? Dan is hotel Peruskenea onmiskenbaar de place to be, or not to be. De locatie is prachtig. Gelegen in 't groen. Als je de koebellen niet meetelt is het er muisstil. Het ongediertealarm in het stopcontact geeft ook aan dat de uitbaters er duidelijk alles aan doen om ongedierte uit de kamers te krijgen. Heel aanlokkelijk is zo een machine naast je hoofd wel niet. Maar het is wel volledig afgestemd met de rest van de triestige kamers. Het lijkt wel alsof Vincent Van Gogh net vertrok uit de kamer toen hij een van zijn meesterwerken schilderde. Charmant noemen sommigen het in eerdere reviews. Aftands en versleten is veel dichter bij de waarheid. Pas op. Er is een airco die werkt en een waterkoker die misschien ook werkt. Alleen is er geen stopcontact in de buurt om de waterkoker te laten werken. Tenzij je het ongediertealarm zou ontkoppelen natuurlijk.  Warm water of muizen in de kamer. Onze keuze was snel gemaakt. De uitbaters lijken hier vijftig jaar geleden naar boven geklauterd. Ze  zijn gebleven en hebben verder geen enkele moeite gedaan om dit hotel op te fleuren. Potentieel genoeg maar met deze heren gaat het echt niet lukken. Beide heren bewegen alsof ze net alle heuvels van Navarra beklommen hebben en ze klinken ook zo. Alle respect voor astmalleiders, maar het maakt ze niet meteen geschikt om hotelgasten te onthalen of om een menu uit te leggen. Ik vermoed trouwens dat die astma zelf in dit hotel ontwikkeld werd. Vanuit de keuken komt de hele tijd één grote rookwolk.  Het concept van een dampkap heeft hier duidelijk zijn intrede nog niet gedaan. Wat er naast de rook uit de keuken komt, is echter ook om te huilen. Koude frieten, misselijkmakende croquettas met jamon waar men voor de verrassing toch een mosssel bijstak vermomd onder een dik gefrutuurd laagje vet en triestige Baskische worstjes eeennspexialiteit van de streek, naar wat men beweert.

Alles.